
-Πού πήγαν οι άντρες βρε κορίτσια;
Ρωτά μ'απογοήτευση η Ελληνίς με το πλατινέ μαλλί.
-Χάθηκαν καλή μου,δεν υπάρχουν πια άντρες.
Απαντούν θλιμμένες οι ξανθές-οξυζενέ της φίλες,ανασηκώνοντας το φλιτζανάκι του εσπρέσσο και πίνοντας την τελευταία του γουλιά.
Οι ξανθιές Ελληνίδες,κορίτσια ενός Έθνους κατάξανθου που μπορεί να υπερηφανεύεται για το ότι έχει τις περισσότερες Μονρόε στη Μεσόγειο.Τόσες που όταν ο ξένος τουρίστας πατάει το πόδι του στα ελληνικά νησιά νομίζει ότι κατά λάθος προσγειώθηκε στην ...Ισλανδία!
Είναι μια τραγωδία η κατάσταση αυτή κι ας το παραδεχτούμε επιτέλους όλοι.
Όχι τόσο το βαμμένο μαλλί όσο το...βλαμμένο που κουβαλάει κι η όλη νοοτροπία του.
Το καρακιτσαριό,το νεοπλουτέ αλλά και το δήθεν φραγκάτο,το "θα θελα να μουν κάτι άλλο απ'αυτό που είμαι",το ψεύτικο,το fake,το "είμαι μια σταρ και συ πρέπει να περιμένεις στην ουρά",το "ποιος είσαι συ αγοράκι μου;",το "σας έχω πάρει όλους και θα σας ξαναπάρω άλλη μια γύρα",το "έχω ταυτόχρονα τρεις γκόμενους και περιμένουν άλλοι δέκα"....
Γιατί ως γνωστόν η σημερινή Ελληνίς έχει τη νοοτροπία του φορτηγατζή και την ψυχοσύνθεση του ναυτικού που ξεμπάρκαρε σε λιμάνια ξένα.Πέφτει σε κατάθλιψη και μόνο με την σκέψη ότι υπάρχει γκόμενος που δεν τον έχει πάρει ή τουλάχιστον δεν του ριξε χυλόπιτα.Κι αυτό όχι γιατί δεν ήθελε να του κάτσει αλλά γιατί εκείνη τη μέρα έτυχε να 'χει ο άντρας της δουλειά και δεν μπορούσε να του αφήσει τα παιδιά και να πάει να τα σπάσει με τον τύπο στα σκυλόμπαρα.
-Αχ βρε κορίτσια,μα να μην το πάρω αυτό τ'αγόρι;Δε μ'άρεσε πολύ αλλά είναι αμαρτία.Την γκαντεμιά μου μέσα!
-Φταίνε οι καινούργιες σου οι γόβες αγάπη μου,σε ζηλεύουν όλες και σε γλωσσοτρώνε.
Η Γκόλφω η νυμφομανής (το ν υγρό)
Απ'το ένα άκρο στο άλλο.Απ΄τη γυναίκα που δεν είχε ανθρώπινη υπόσταση,για τις περισσότερες κοινωνίες ήταν ένα ζώο -πολλές φορές μικρότερης αξίας από μια αγελάδα ας πούμε- περάσαμε με βήμα ταχύ στο άλλο άκρο με τις ίδιες όμως τις γυναίκες συναισθηματικά να κρέμονται στο κενό.
Από τη μια να θέλουν έναν άντρα όπως τον ήθελε η γιαγιά τους κι η προ-γιαγιά τους κι όλες οι γυναίκες του παρελθόντος μέχρι την Εύα κι απ'την άλλη οι ίδιες να χουν γίνει άντρες και να "παίζουν" ανδρικά.Έτσι φτάνουμε σε καταστάσεις Pierros της Μυκόνου: Άντρες να καμακώνουν άντρες!'Ασχημα πράματα...
-Δε σ'αρέσει ο ένας,δε σ'αρέσει ο άλλος,όλοι σου φαίνονται λίγοι
Είχα πει κάποτε σε μια φίλη-στενή φίλη- και συμφοιτήτρια μου.
-Μα εγώ δεν μπορώ να είμαι με κάποιον κατώτερό μου,τον άντρα θέλω να τον θαυμάζω
-Ε τότε μωρό μου γιατί δεν κάθεσαι στο σπίτι σου να πλένεις πιάτα; Έτσι το 90% των ανδρών θα σου φαίνονταν άξιοι θαυμασμού...
Ακολούθησε σιγή μερικών...ημερών.
Καλές μου κοπέλες σας μιλάω μ'αγάπη:
Μπαίνετε στα Πανεπιστήμια περισσότερες από μας,τελειώνετε γρηγορότερα και με καλύτερους βαθμούς (αφού πηδιέστε με τους καθηγητές),μας παίρνετε τις καλές ειδικότητες (αν είστε γιατρίνες) και τις καλές δουλειές,και μετά λέτε "μα πού είναι οι πραγματικοί άντρες;Δεν είναι κανείς του επιπέδου μου!" Χαμηλώστε λίγο το (εντός ή εκτός εισαγωγικών) επίπεδό σας και θα τους δείτε.Είναι κει και ασχολούνται πια με όλα τ'άλλα εκτός από εσας,γιατί ο φεμινισμός σάς κατάντησε ερμαφρόδιτες και δεν βλέπεστε.Γιατί όταν βγαίνετε απ΄το σπίτι και φοράτε το καυτό μίνι,έτσι όπως είστε μεταλλαγμένες μόλις καθίσετε κάπου φαίνονται τ'αρχιδάκια σας που κρέμονται ανάμεσα στα μπουτάκια τα φτιαγμένα απ'το γυμναστήριο.Και δεν είναι ωραίο θέαμα αυτό,πιστέψτε με.

Μοντέρνα Ελληνίς σε στιγμές απίστευτης θηλυπρέπειας
Η χειραφέτηση της Ελληνίδος
[www.pinnokio.gr]
Οι 2 στις 3 Ελληνίδες,λέει η μελέτη του Ινστιτούτου Σεξουαλική Υγείας, αυτοϊκανοποιούνται γιατί δεν έχουν παρτενέρ! Και γιατί -θα προσέθετα εγώ- η χειραφέτηση της Ελληνίδας είναι για γέλια.'Οπως συμβαίνει στην Ελλάδα με όλα τα ρεύματα και τις τάσεις που παρότι μας έρχονται καθυστερημένα,παρόλα αυτά κάνουν μεγαλύτερο "μπούγιο",γιατί αφομοιώνονται άσχημα και "φωνάζουν" περισσότερο αφού εκφράζονται ως καρικατούρες.
Έτσι κι ο γκρικ φεμινισμός είναι κάτι σαν τον γκρικ "σοσιαλισμό" του Ανδρέα,τον γκρικ "φιλελευθερισμό" του Μητσό,το περίφημο "ελληνικό ροκ" που δεν έχει μπλουζ ηχόχρωμα αλλά Χατζηδάκειες μελωδίες ή την γκρικ Δημοκρατία που ο πολίτης έχει μόνο δικαιώματα και καμία υποχρέωση.
Μια "μαϊμού" κινέζικη δηλαδή.
Η χειραφέτηση της Ελληνίδος αρχίζει και τελειώνει στο πήδημα χωρίς λίμιτς.
Να συναντάς στο εξωτερικό τους άντρες όλων των φυλών και με το που θα τους πεις "είμαι Έλληνας" να σου λένε με χαρά: "Α τι ωραία!Τα είχα παλιά με μια Ελληνίδα" (μεταφρ: "έχω πηδήξει Ελληνίδα").Τάμα το χα κάνει να γνωρίσω άνθρωπο που να μην είχε πάρει συμπατριώτισσα μας μέχρι που πρόσφατα ένας Ινδός που μοίραζε τα καρότσια έξω απ'το super market είδε τις πινακίδες του αυτοκινήτου μου και με ρώτησε από πού είμαι
-Greco,του λέω
-Α τι ωραία!
-Τα χες κι εσύ με Ελληνίδα έτσι;
-Όχι-όχι έχω σπουδάσει Ελληνικά στην Ινδία
Έσκυψα (μισό μέτρο) και τον φίλησα με συγκίνηση,ένα βάρος είχε φεύγει από πάνω μου !
Σημείωση:
Το συγκεκριμένο κείμενο είναι ένα είδος επιβράβευσης στην Τζένη Χειλουδάκη.
Την πρώτη γνωστή Ελληνίδα που ενώ είχε γεννηθεί μ'αρχίδια τα κοψε με χειρουργική επέμβαση,σοφά αντιλαμβανόμενη το ότι ανάμεσα σε δύο γυναικεία μπούτια αισθητικά το μόνο που ταιριάζει είναι ένα όμορφο αιδοίο.Της ευχόμαστε ολόψυχα ό,τι το καλύτερο στην προσωπική της ζωή και στην ταινία που θα βγει με θέμα την ίδια.
[Κι αυτό αφιερωμένο στα... γκριν άιζ]
Διαβάστε όλο το άρθρο στο "CretaLibre" »
Μεταφράστε αυτό το άρθρο (Translate this article) »
